Açıklayıcı karşılık: eyer kolanını deri kayışla bağlayan düğüm
Batı tipi eyerin kolanını, kolan halkası ile eyerin D halkası arasından geçirilen deri kayışla (latigo) istenen sıkılıkta bağlar; tokada dil ya da kayışta delik gerektirmez.
Latigo kayışını kolanın halkasından arkadan öne geçir ve yukarı, eyerin D halkasına götür.
Kayışı D halkasından önden arkaya geçir; kayış uzunsa kolan halkası ile D halkası arasında bir iki tur daha al ve son turda ucu D halkasının arkasından aşağı sarkıt.
Çımayı (kayışın serbest ucunu) turların önünden yatay olarak öbür yana geçir.
Çımayı D halkasının arkasından yukarı çıkar ve halkanın ortasından öne doğru geçir.
Çımayı önden geçirdiğin yatay parçanın ALTINDAN (arkasından) aşağı indir ve çekerek sık; doğru atılmış bağ bir kravat düğümüne benzer.
Dilli tokası olmayan kolanı eyere bağlamak ve kolanı istenen sıkılıkta tutmak; Ashley'ye göre spor eyerlerindeki tokadan daha güvenli ve çok daha güçlü bir bağlantıdır.
Ne zaman
Bilinmiyor; Ashley (1944) bağın Amerikan sığır çiftliklerinin ilk yıllarında Güney Amerika'dan Meksika yoluyla Batı'ya geldiğini yazar.
Kim buldu
Bilinmiyor.
Adı nereden gelir
Kaynaklar adın kökenini açıklamaz; latigo, kolanı eyerin halkasına bağlayan deri kayışın adıdır ve bağ bu kayışla atılır. Ashley aynı bağı Cinch, Cincha, Bellyband ve Girth Knot adlarıyla da verir.
Hikâyesi
Batı tipi (western) eyerlerde kolan bugün çoğunlukla dilli bir tokayla ve önceden delinmiş bir kayışla bağlanıyor. HorseJournal'ın EquiSearch'te yayımlanan yazısına (2006) göre eskiden kolan tokalarında dil, latigo kayışlarında delik yoktu; kovboylar, süvariler ve rodeo biniciler kolanı bu bağla bağlıyordu ve bağ kolanı istenen her sıkılıkta tutmaya izin veriyordu. Ashley (1944) bağın Amerikan sığır çiftliklerinin ilk yıllarında Güney Amerika'dan Meksika üzerinden Batı'ya geldiğini, yük semerlerinde ve İngiliz tipi dışındaki binek eyerlerinin çoğunda kullanıldığını yazar; aynı bağı erkeklerin spor kemerlerinde ve çıngıraklı yılan derisinden bir şapka bandında da gördüğünü ekler.